Over mij en Bewust Leven

LEVEN!

We ‘leven’ allemaal, fysiek in elk geval, maar is dat fysieke ‘Leven’ in goede gezondheid,  ook voldoende?
Voor mij was dat, al heel vroeg, niet het geval.

Ik verlangde al vroeg naar een ‘bruisend’ leven, waarbij ik een ‘uitbundig’ meisje voor me zag. Ik was het tegenovergestelde. Een verlegen meisje, dat nauwelijks haar mond opendeed, behalve als het echt nodig was. Ergens rond 10-11 jaar nam ik mij voor het eerst voor, om mij anders te gedragen. En ongemerkt ontstond hier de ‘strijd’ tussen hoe ik was en hoe ik wilde zijn. Ik had echt geen idee…

De verandering die ik voor ogen had kreeg ik met geen mogelijkheid voor elkaar, en daarmee groeide de onzekerheid over mezelf. Méér dan het plezier wat er, ondanks dat, toch ook was in mijn leven.

Om iets te kunnen veranderen of verbeteren, heb je ‘verstand van zaken’ nodig. Je moet INZICHT hebben in hoe iets werkt alvorens je er iets aan kunt veranderen. Dat inzicht had ik niet tot nauwelijks. ‘Slecht’ ging het echter ook niet. Ik was veel onderweg, veel in contact met (groepen) mensen waardoor er veel gebeurde in mijn leven. Toch was het voor mij niet leuk genoeg.
Ik voelde me ‘gevangen’, zoals ik dat vertaalde, maar wist niet hoe ik dat kon veranderen, anders dan steeds maar ‘in beweging blijven’, onder de mensen. Dat deed ik, naast het drukke gezinsleven, het werk en een grote sociale vriendenkring.

Ik praatte wel eens over het ‘gevangen’ gevoel maar hoorde dan niets anders dan. “Je hebt het toch goed?”
En dat was ook zo, ik had het niet slecht, maar daar lag mijn lat niet…. Ook toen ik mijn zorgen uitte over mijn oudste zoon (een rustig verlegen jongetje) kreeg ik te horen: “Hij doet het toch goed?” Voor mij klopte er iets niet, maar ik stond alleen met mijn zorgen over hem. Over mijn jongste zoon had ik geen zorgen.

Toen mijn zoon 10 jaar was liep zijn ‘emmertje’ letterlijk over. Hij ging ’s morgens voor school naar het toilet en kwam er met moeite van af. Hij ontwikkelde dwangmatig ‘plasgedrag’, waardoor normaal functioneren voor het gezin niet mogelijk was.
Zijn gedrag was voor mij een bevestiging van mijn onrust over hem, en ik hoopte dat de huisarts en andere zorgverleners ons konden helpen. We kwamen bedrogen uit. De hulp kwam maar moeizaam op gang. Gelukkig vond ik zelf relatief snel een haptonoom die hem weer ‘baas over zijn blaas’ liet worden. Het team van psychologen wat na 4 maanden pas tijd voor hem had, was als mosterd na de maaltijd. Natuurlijk kreeg ik na zo een lange tijd geen antwoord op de vraag, wat de oorzaak was van zijn plotselinge gedrag.
Na een jaar was het (gezins)leven weer enigszins normaal, maar zat ik nog altijd met die onrust.

De situatie en de onrust, zette mijn lichaam aan tot actie. Ik ‘moest’ hier iets mee. “Waar mijn zoon last van had, had alles met mij te maken.” zei een stem in mij en ik belandde bijna als vanzelf op ‘het pad van bewustwording’, op ontdekkingstocht naar ‘hoe het leven werkt’.

Het begon met maandelijkse NLP- trainingen bij een sjamaan. De training bevatte veel meer dan alleen maar het Neuro Linguïstisch Programmeren. Het bevatte ook hypnotherapie, regressietherapie, familieopstellingen, sjamanistisch levenswiel etc.
Vervolgens kwam ik in contact met plantenmedicijnen, waar ik eerst in Nederland en daarna in Zuid-Amerika gebruik van maakte. Daar ontmoette ik een spiritueel leraar waar ik bewustwordingslessen volgde en daarna volgden een 2-tal coachingsopleidingen. Tussendoor deed ik alles wat maar enigszins ‘passend’ voelde voor mij. Ik zat in elk geval niet stil.

Bij de indianen in Peru en  tijdens het coachen voelde ik hoe ik soms gevoelsmatig ‘thuis’ kwam in mijzelf, maar ik begreep nog altijd weinig van het proces dat gaande was, het ‘Leven’. Ik had haast, ik wilde mijn kinderen meegeven hoe met ‘het Leven’ om te gaan, maar ik wist nog altijd niet genoeg. En de oudste was inmiddels al zestien….

Toen ik in 2016 mijn baan kwijtraakte op een moment dat ik het niet verwachte, was ik een kort moment heel boos, maar de volgende morgen zag ik dat als een kans om iets anders te gaan doen. Ik hoopte op werk waar ik het coachen in kon zetten. Toen ik geen baan kon vinden, omdat ik de specialisatiepapieren niet had,  besloot ik in 2017 mijn eigen praktijk, Coach voor Bewust Leven, te beginnen.
“Klopt de naam wel?” vroeg mijn spiritueel leraar nog aan mij, waarop ik even ‘luisterde’ naar mijn lichaam. “Ja, het klopt” kreeg ik als antwoord.

Onbewust ‘wist’ ik al zoveel, ik herkende alleen ‘de stem’ nog niet als de stem van het on(der)bewuste.
Ik moest eerst mentaal uitgeput raken en een knobbel in mijn borst krijgen voordat ik ‘wakker’ werd uit de onbewuste staat van ZIJN en een veel grotere wereld ontdekte. De wereld van Bewust-zijn hoe het leven in en om mij heen ‘werkt’. Ik moest nog ont-dekken hoe alles in en om mij heen ‘beweegt’ of ‘stroomt’ en waar ik als mens invloed op heb en waar niet. De mentale uitputting en de knobbel zorgde voor een enorme verschuiving in mijn ‘(on)bewust systeem van denken en doen’, een nieuwe wereld ging open.

Het moment dat de poort naar het Bewust-zijn ineens open ging, wist ik niet wat mij overkwam.
De ‘innerlijke wijsheid’ overspoelde mij met een kracht die ik nooit had kunnen bedenken. Mijn lichaam nam letterlijk de leiding, en ik kon niet anders dan meebewegen. Mijn mond gaf door, aan de mensen buiten mij, wat, ik van de innerlijke wijsheid doorkreeg…. Het gevolg: een ‘(woord)strijd’ met alles en iedereen om mij heen, iets wat ik als ‘stil’ meisje natuurlijk helemaal niet kende.

Ik ervaarde  enerzijds ‘verwarring’ en anderzijds was het zo helder en kloppend als wat. Het was alleen zoveel…
Als vanzelf begon ik te schrijven. Het hielp om de boel te vertragen en orde te scheppen. Ondertussen, bleef ik praten als Brugman, waardoor de sterke overtuiging die ik had, “ik kan niet praten” (ook wel ‘ik heb niets te vertellen’) heel snel van tafel lag. Het maakte mij superblij.
Eindelijk had ik het gevoel dat ik LEEFDE op de manier waar ik altijd zo naar verlangde. Ik was als doodsbang dat ik dat kwijtraakte! Liever fysiek dood, dan dat ik dit gevoel moest loslaten.

Ik ‘vertaalde’ de extreme verandering, in mij, als een ‘wedergeboorte’. Ik kreeg een nieuwe kans om om mijn leven opnieuw vorm te geven, met de ervaring van een volwassen vrouw en de innerlijke wijsheid. Ik voelde me ‘gezegend’ en krachtiger dan ooit. Ook kon ik een ‘gebruiksaanwijzing’ schrijven voor mijn kinderen. Meerdere keren ben ik begonnen aan een boek, maar steeds was het ‘de tijd nog niet’. Ik had nog veel lessen te leren. Levenslessen wel te verstaan.

 

Lang verhaal, in het kort. Ik heb in 5 jaar tijd, heel veel levens geleefd, omdat ik met verschillende mensen mee mocht lopen, een kijkje nemen in hun (belevings)wereld.

Het begon met het opnieuw doorvoelen van alle gevoelens en emoties die een peuter/kleuter heeft. Bij een workshop “kinderen en emoties” besefte ik dat ik exact hetzelfde gedrag vertoonde. Het weekend daarvoor stond ik nog te stampvoeten en te schreeuwen op het strand omdat mijn vriend niet begreep wat ik hem duidelijk probeerde te maken. De onmacht, van het ‘niet begrepen’ worden is enorm frustrerend en dat terwijl ik voor mijn gevoel alles heel helder verwoordde….

Ik ‘groeide’ op, gedroeg me op een bepaald moment net als mijn (puber)jongens. Ik deed ogenschijnlijk ‘niks’ terwijl er binnenin mij van alles gaande was. Ik had het er druk mee in elk geval.

Bij een andere workshop, kwam ik in contact met mensen met psychische instabiliteit. Ik herkende me zo in het verhaal wat deze mensen met bipolariteit, autisme, ADHD en borderline vertelden, dat ik me aanmeldde bij de Stichting Lumen waar zij als ervaringsdeskundigen werkten, om daar verschillende cursussen en workshops te doen.  Er was vrij recent het een en ander gebeurd in mijn leven, waar ik niet mee overweg kon, maar ik was vastbesloten om daarvan te leren. Hoewel ik mij ook tijdens de workshops met regelmaat herkende in het gedrag en de verhalen die daarbij vertelt werden, identificeerde ik mijzelf er niet mee. De INZICHTEN die ik tijdens alle lessen kreeg, zorgden steeds weer voor het uitbundige ‘bruisende’ gevoel, waardoor ik ook steeds de bevestiging kreeg, (ervaarde) dat ik op de goede weg zat. Ik was mezelf aan het transformeren naar de persoon die ik altijd al wilde zijn.

Nadat het ‘probleem’ van de knobbel in mijn borst opgelost was en de strijd verminderd was, begon ik mondjesmaat weer mensen te ‘coachen’, op vrijwillige basis. De druk van alle regels die aan ‘het grote systeem’, de (werk)maatschappij hangt, kon ik nog niet aan.
Als er iets wat men zei of deed, niet klopte met hetgeen waar ik in geloofde, dan raakte ik opnieuw in verwarring en kon ik mijn emoties nog niet altijd de baas. Dat werkte niet in het vinden van een nieuwe baan of het opnieuw leven in blazen van mijn eigen Coachpraktijk. Ik bleef dus nog lang in de Ziektewet.

Ik begeleidde een gezin waarbij het oudste kind ongewenst gedrag had vertoond op school en veilig thuis was ingeschakeld. Achteraf onterecht maar hierdoor was het gezin wel in de hulpverlening terecht gekomen. In de tijd dat ik er was, zag ik hoe de communicatie tussen alle partijen keer op keer tekort schoot.  Ik deelde mijn perspectief, maar ook daar werd weinig mee gedaan. Met pijn in mijn hart moest toekijken hoe de situatie verslechterde. Alle partijen deden ongelooflijk hun best om het goede te doen, niemand had of nam de tijd en ruimte om te doorzien hoe het proces verliep. Ik zag het proces wel, maar werd als vrijwilliger niet als een ‘geloofwaardige’ hulpbron gezien.

Ik voerde gesprekken met een man van 40 met een traumatisch verleden en ontdekte hoe zijn trauma’s zich vast hadden gezet in zijn hele (on)bewuste systeem van denken en doen. Zijn verlangen om te veranderen was sterk, (de reden waarom ik met hem in gesprek wilde om te kijken wat we samen konden doen), maar zijn lichaam deed wat het al decennia lang deed. Dissociëren, waarbij het lichaam zich afsluit voor invloeden van buitenaf. Ik had de tools niet om dit samen met hem aan te pakken. Hoewel hij zelf heel helder de verbanden legde tussen alles wat hem in zijn leven overkomen was, bleek dat helder Bewust-zijn niet genoeg om het gedrag te veranderen. Ook hier moest ik na verloop van tijd toegeven dat ik niet meer kon zijn dan een luisterend oor en een ‘spiegel’ en klankbord.

En tot slot voer ik al ruim 5 jaar gesprekken met een man van rond de 80. Hij was een van mijn eerste proef cliënten waar ik een maand na mijn ontslag mee begon. Ik kwam bij hem toen het leven hem ‘zwaar’ viel en hij niet uit de depressiviteit kwam, ook niet met de (reguliere) hulpverlening. We hadden direct een ‘klik’. Beiden een sterke drang om te LEVEN.  Ik om te voelen dat ik leef, hij omdat hij nog zoveel in te halen had, hij had zoveel ‘fout’ gedaan wat hij nog goed moest maken….
De energie, tijdens onze wekelijkse gesprekken, ging vaak sky-high, zelfs in de tijd dat ik in de ziektewet zat.
Dankzij deze momenten leerde ik hoe HELEND de energie kan zijn.

Ik ben zelf heel sterk uit ‘de strijd’ gekomen, dankzij het steeds weer naar binnen keren, naar de innerlijke wijsheid. De hongerige nieuwsgierigheid van de man, zorgde ervoor dat ik steeds weer in mijn onderbewustzijn zocht naar antwoorden. En ik kreeg ze ook. Ik stond soms zelf verbaasd van de antwoorden die ik gaf. Het antwoord voelde voor ons allebei dan passend, met als gevolg dat de energie krachtiger werd en steeg.
Ook bij de man zijn er de afgelopen jaren fysieke problemen de revue gepasseerd, voortkomend uit de (ongezonde) leefwijze van dat moment. Heel langzaam hebben we deze leefwijze aangepast en samen met de hoge energie frequentie bleek ook de man zijn klachten, tegen alle verwachting in, te boven gekomen.

Alles wat ik aan levenslessen leerde, deed ik veelal direct delen met anderen. Ik wilde hen meenemen in mijn ‘groeiproces’ van Bewust worden. Samen groeien. Met de man van 80 lukte dat, met de anderen niet. Hierdoor besefte ik lange tijd niet dat ieder op de eigen tijd dat proces doorloopt. Mijn enthousiasme over al het goede wat er gebeurde, zorgde ervoor dat ik steeds weer over grenzen ging. Die van mezelf maar soms ook van anderen. Dan ontstond de ‘strijd’ waardoor ik ook naar binnen keerde.

De strijd zorgde voor de nodige vertraging, omdat ik dingen deed op een ‘verkeerd’ moment.  Ik voelde het dan ‘schuren’, en ‘wist’ dan dat ik iets deed wat niet helemaal ‘zuiver’ was. Niet passend in het moment en/of bij de situatie. Soms vooraf, maar steeds vaker achteraf. Mijn ‘groei’, de terugkeer naar de (werk)maatschappij werd voortdurend getemperd, zo voelde het en toch kon ik de verandering niet maken. Ik  vertaalde het steeds weer als: “Het is nog niet de tijd”.

Ik moest opnieuw de extreme vermoeidheid ervaren, alvorens ik begreep hoe hard ik werkte. Deze keer ervaarde ik niet de kracht die ik eerder wel voelde, maar het tegengestelde. Het voelde ‘zwaar’ en destructieve gedachten namen de overhand. Ik was wel klaar met ‘strijden, met keihard werken om het bruisende gevoel te (be)houden. Als het zo moest, mocht het leven van mij ook stoppen. Gelukkig duurde deze gemoedstoestand meestal niet lang. Ik was voldoende in beweging om weer positieve prikkels op te vangen die de energie weer verhoogde. Zo kon mijn energie level en gemoedstoestand van sky-high naar depressief gaan, wat uiteindelijk keihard ‘werken’ is voor het (on)bewuste systeem van denken en doen.

In januari 2022 maakte ik kennis met EQ-fit. Het was de eerste keer in tijden dat ik op iets stuitte wat mij gevoelsmatig verder zou helpen. Ik boekte een kennismakingstraining en was verbijsterd over het effect wat het bij mij teweeg bracht. Door middel van een eenvoudige oefening werd het harde werken van mijn lichaam direct zichtbaar . Vervolgens werd, ook weer door oefening, direct duidelijk gemaakt hoe dat ook anders kon. De oefening werd een metafoor, die met regelmaat naar boven kwam bij alles wat ik deed in de dagen daarna. Ik merkte hoe het (on)bewuste systeem van denken en doen, beter samen ging werken. Meer begon te ontspannen en vanuit ‘de flow’  bewoog.. En dan schrijf ik een verhaal als dit. Nog best lang, maar wel allesomvattend en korter dan alles wat ik voorheen schreef.

Heel binnenkort start ik de opleiding als junior EQ trainer. De opleiding sluit naadloos aan op hetgeen ik aan levenservaring en wijsheid heb mogen ontvangen. Ik heb er ongelooflijk veel zin in, omdat ik aan alles voel dat het klopt. Tijdens de opleiding ga ik de laatste overlevingsstrategieën die ik in mijn leven heb opgedaan, die niet hel(p)end meer zijn, nog meer ont-wikkelen, zodat ik vanuit mijn ‘zuivere kern’, waar alles goed is, er kan zijn voor anderen.

Mijn zoektocht naar ‘hoe het Leven werkt’ was best pittig, maar oh zo de moeite waard om te mogen ont-dekken. Dankbaar voor alles wat mij tot hier heeft gebracht.

♥♥♥♥♥♥♥♥